Samen zitten

Rustig keek hij Felicity aan en rekte zich dan even uit. 'Je bent welkom bij ons. Zo lang je je maar gedraagt.' Zei hij tegen haar en kruiste zijn armen even en keek haar even aan. Het was dom van ouders om hun dochter te laten trouwen tegen hun zin in, met een man die ze amper kende. Maar het ging om het geld dat die man had. Dat zag je meteen als je naar de hertog keek die Rosemay huwde, het verschil tussen het bezit van geld tussen die man en Gabriël was zo groot. Maar die ene dag toen Rose bij hem was geweest, de hartstocht die duidelijk voelbaar was bij beide was zo groot. En nu, nu was alles gewoon weg. Dat was het leven zeker. Dingen komen en dingen gaan, hoe zeer je ook wilt van niet.

Felicity glimlachte dankbaar naar Gabriel. 'Bedankt..' zei ze zacht. Meer wist ze eigenlijk niet te zeggen. Waarom had ze zoveel geluk? Waar had ze dat aan verdiend? Ze snapte het niet. Ze liet het maar zo en nam het leven zoals het kwam. Met een paar passen stond ze voor hem. 'Bedankt.' zei ze nog eens, nu iets harder. De glimlach stond nog op haar gezicht.

[Sorry, echt even mijn inspiratie kwijt..]

Gabriel keek haar even aan en grijnsde eventjes. Hij keek even naar de lucht en rekte zich weer uit. 'Geen dank, geloof me ik zou het zelf leuk vinden als je bij ons even blijft logeren.' Zei hij tegen haar en kruiste zijn armen even. Rustig keek hij haar aan en glimlachte zachtjes. 'We gaan zometeen vertrekken ik weet niet juist wanneer maar we kunnen denk ik beter naar binnen gaan.' Zei hij vriendelijk tegen haar. De jongen bood zijn arm aan en wachte rustig af tot ze bij hem inhaakte zodat ze zich bij zijn ouders konden voegen. Kort hoorde hij weer wat gegibber en grijnsde even, weer zijn vader.

[Sorry, was een weekje op vakantie]

Ze luisterde naar zijn woorden. De glimlach op haar gezicht werd breder bij het horen van zijn antwoord. Even sloot ze haar ogen, maar opende die direct weer. 'We gaan zometeen vertrekken ik weet niet juist wanneer maar we kunnen denk ik beter naar binnen gaan.' Felicity knikte. Een zacht briesje streek langs haar huid. Haar blik gleed naar zijn arm, die hij uitnodigend uitstak. Even deed ze niets, maar daarna haakte ze de hare er in en liep ze met hem mee naar binnnen. Meteen sloeg ze haar blik naar de grond, toen ze zag hoe vele mensen haar nieuwsgierig aankeken. Ze begreep het wel. Wat moest zo'n welgestelde dame in een cafe? Niets toch? En dan nog wel met een ridder. Ze vermande zich en keek dapper weer omhoog, negeerde de blikken, die een voor een weer verdwenen.

Rustig wandelde hij en Lady Felicity weer naar binnen. En net toen ze binnen waren keek zijn vader recht in zijn ogen en knikte kalm naar hem. Tuurlijk zag hij iedereen kijken maar hij bekeek ze allemaal even vies en door Felicity zelf richte ze hun blikken weer op iets anders. Hij wandelde naar een koppel stoelen dat nog niet bezet was en schoof haar stoel naar achter. Dan wandelde hij om de tafel heen en nam zelf ook plaats op de stoel. Meteen stond de jonge heer Caspian daar dan. 'Caspian, Felicity , Felicity dit is Caspian zoon van Thomas en Elizabeth.' Zei hij tegen haar. De kleine jongen maakte een buiging naar de dame toe en keek kort naar Gabriël die hij een tik tegen zijn hoofd verkocht. Kort keek hij de jongen die weg rende aan en schudde met een glimlach zijn hoofd. 'Als die knul je lastig valt kom het dan even zeggen wil je, dan stel ik zijn rijlessen nog wel even uit.' Zei hij tegen haar en lachte eventjes.

Ze keek naar hem, hij keek naar voren. Ze liepen naar twee stoelen, nog onbezet. Als een echte heer trok hij er een voor haar naar achteren. Langzaam ging ze zitten. Toen Gabriel ook ging zitten rende er meteen een jongen naar hem toe. 'Caspian, Felicity, Felicity dit is Caspian zoon van Thomas en Elizabeth.' Met een glimlachje keek ze toe hoe de jongen een buiginkje in haar richting maakte. Ze gaf hem een knikje, waarna de jongen een tik tegen Gabriels hoofd gaf en wegrende. 'Als die knul je lastig valt, kom het dan even zeggen wil je? Dan stel ik zijn rijlessen nog wel even uit.' zei hij. Ze glimlachte, 'Ik vind hem wel schattig.' bekende ze. Hoewel ze dacht dat het misschien wel een hartstikke vervelend joch zou kunnen zijn. Zo eentje die allemaal streken uithaalde, zoals honing onder je schoenen smeren. Of in je haar. Dat had haar neefje een keer uitgehaald, geen geslaagde grap, vond ze zelf.

Gabriël keek een lange tijd naar buiten en door een geluid dat een van de mensen in het gezelschap maakte keek hij weer naar Felicity en wachte op enige reactie van haar. De jongen zijn blik was rustig, te rustig zou je wel zeggen.. 'Ik vind hem wel schattig.' Kort fronste hij. 'Leer hem dan maar niet beter kennen, hij is het vervelendste kind in het gehele gebied.' Zei hij tegen haar en glimlachte even zachtjes naar haar. Kort wreef hij door zijn haar en zag dan zijn vader opstaan en naar hen toekomen. 'Gabriël, Felicity we gaan vertrekken.' Gabriël knikte naar zijn vader en stond dan ook weer op en liep naar Felicity toe, weer bood de jongen zijn arm aan. Zijn moeder stond op en zei tegen iedereen gedag net als zijn vader en dan liepen de twee samen naar de koets en wachten rustig op hun zoon en de jonge dame.

[Sorry, ik was een tijdje weg, dus kon niet reageren]

Ze grinnikte bij de verklaring van Gabriel over Caspian. Even sloot ze haar ogen. Toen schrok ze op door de stem van Gabriels vader. Ze zag hoe hij naar haar toe kwam en stond op om haar arm door de zijne te steken. Zijn ouders stonden al bij de koets die klaar stond voor het cafeetje. Niet wat ze gewend was, maar het was comfortabel. Samen met Gabriel stapte ze in. Ze glimlachte naar hem. 'Bedankt.' zei ze weer.

Hij keek haar even aan en glimlachte zacht. Rustig wandelde hij met haar naar de koets en zette haar daar dan ook in. Maar hij stapte al gauw uit. 'Ik ariveer wat later thuis, ik moet nog even naar Arthur.' Hij knikte naar zijn ouders en plaatste kort zijn hand op die van Felicity. 'Geen zorgen, mijn ouders letten wel op je. Ik zie je snel weer Felicity.' Zei hij tegen haar en sloot dan de koets ook en wandelde naar de koetsier. 'Ga zo snel mogelijk naar huis en zorg dat ze niets overkomen.' Zei hij tegen de man en die vertrok dan ook.

[Dit is dan ook maar even het vertrek van Gabriël naar de oorlog laten we zeggen, anders gaan mijn posts straks niet meer kloppen. Ik zal straks posten bij het huis van ons, dat ik terug kom en blablabla]