Oude vriend

Rosemay keek hem eerst niet-begrijpend aan. 'Ik zou toch nooit kwaad op je kunnen worden,' glimlachte ze toen. Nadat ze gesproken had wist ze het ineens. Hij..? Caleb hield van haar? Niet als vrienden, maar meer dan vrienden? Een mengeling van gevoelens overspoelde haar. Maar geen enkele negatieve. Plots pakte ze zijn handen vast en keek hem aan. 'Ik denk niet dat ik daar boos over zal worden..' Ze lachte zacht en sloeg haar ogen neer. Het was lastig voor haar om gevoelens juist over te brengen, vooral als het zulke waren die ze nu had. 'Eh.. Er is denk ik ook wel iemand die van jou houdt,' zei ze. 'Ik hoop dat jij er niet kwaad over wordt.' Ze liet zijn handen los. De gedachte dat Caleb van haar hield voelde niet raar. Hij had vast niet zijn hele leven van haar gehouden, eerlijk gezegd zij ook niet van hem, alleen het was vertrouwd. Ze wist nu dat een goede vriendschap ook kon uitbloeien tot iets nog mooiers. Ze keek weifelend naar zijn gezicht, hopend dat hij er toch niet over zou twijfelen.

Caleb glimlachte even om haar woorden en beet kort op zijn lip. Nog steeds keek hij niet weg van haar. Dat zou hij nooit kunnen doen, allesins nooit meer. Zou ze het al doorhebben? Dat hij diegene was die van haar hield? Vast wel. Opeens nam ze zijn handen vast waar hij wel verbaasd over was. 'Ik denk niet dat ik daar boos over zal worden..' Die woorden voelden op dit moment voor hem zo goed, al had hij dit niet verwacht. Zeker nu niet. Ze kenden elkaar al heel lang, hun vriendschap was sinds kort weer heel goed geworden. 'Eh.. Er is denk ik ook wel iemand die van jou houdt,' Huh? Bedoelde ze nu? Hij drong de gedachte weg wachte af. 'Ik hoop dat jij er niet kwaad over wordt.' Zijn handen werden los gelaten. Een zachte glimlach was te zien op zijn gezicht en nog steeds keek hij haar aan. Dus ze hield ook van hem? De gevoelens waren er gekomen het laatste jaar, toen hij haar heel soms zag en toen dat zijn vriend, maar ook een goed vriend, Gabriël vertelde over haar. Sindsdien drong het tot hem door dat hij haar graag zag, maar dat zij hem ook graag zag was iets geheel nieuws. Zachtjes hefte hij zijn hand en streek over haar wang. Woorden vond hij op het moment niet meer. Hij wou hun moment niet verstoren.

Rosemay sloot haar ogen toen Caleb zijn hand op haar wang legde. Ze werd warm vanbinnen. Ze opende langzaam haar ogen en keek hem aan, een brede glimlach stond rond haar lippen. Geluidloos zei ze ik hou van je. Het kwam recht uit haar hart. Ze had ontdekt dat ze verliefd op iemand was geworden, en meer van hem hield dan gedacht. Ze legde haar hand op de zijne.
Na een tijdje zo blijven zitten onderbrak ze de stilte. 'Ik had nooit kunnen bedenken dat dit zo zou lopen..' zei ze. 'Maar het spreekt me wel aan.' Ze grinnikte zacht. Ze sloeg haar armen om hem heen. Het was fijn om iemand te hebben die van haar hield, en zij ook van hem. Heel anders dan met Durham, want bij hem voelde ze zich ook niet op haar gemak. Bij Caleb wel.

[Shortpost, ik moet ontbijten xD Maarja]

Toen hij de veelbetekende glimlach op haar gezicht zag deed dit hem zoveel voldoening. Wie had kunnen denken dat deze ontmoeting zo zou kunnen aflopen? Niemand. Hij voelde haar zachte hand op de zijne en wist dat het intense gevoel van binnen puur om Rosemay ging. Beiden bleven ze elkaar aankijken, alsof niets hun moment hier kon verbreken, alsof alles rondom hun even was blijven stilstaan. 'Ik had nooit kunnen bedenken dat dit zo zou lopen..' Kort grijnsde hij. 'Ik dacht net het zelfde.' 'Maar het spreekt me wel aan.' Al snel plaatste ze haar armen om haar heen en deed hij het zelfde. 'Jou niet alleen, geloof me maar.' Zei hij zacht tegen haar en keek even naar de donkere hemel. Maar hoe zouden ze dit aan haar vader moeten zeggen? En wat zou die gaan doen, hun laten trouwen of zijn dochter dwingen om met Durham te trouwen? Tuurlijk hoopte hij op het eerste maar niets was zeker. 'Ik hou van je Rose.' Sprak hij heel zachtjes tegen haar.

'We zullen mijn vader moeten overhalen,' sprak Rosemay alsof ze zijn gedachten kon lezen. 'Ik denk eerlijk gezegd dat hij het wel goed zal vinden.. Onze families hebben een goed vriendschappelijk contact.' Ze glimlachte toen ze aan Durham dacht. 'En het lijkt me fijn om eindelijk die vent van een Durham te vertellen dat ik niets van hem moet.' Ze lachte. Het zou een geweldig gevoel zijn om van hem af te zijn. Geen gedwongen huwelijk meer, geen negen kinderen die ze zou krijgen van hem, en een mooie toekomst als uitzicht. Een toekomst met Caleb. Dat was voor nu haar droom. Zou ze zijn vrouw kunnen worden?
Ze keek Caleb aan. 'Ik hou ook van jou,' zei ze en gaf hem een kus op zijn mond, niet te lang en niet te kort. Wat verlegen keek ze weg, dit was ze niet gewend. Ze had hem gekust in een opwelling, normaal had ze dat niet gedurfd.

Caleb knikte naar haar. Ze moesten hem inderdaad overhalen. Volgens Rosemay was dit geen probleem. Omdat de familie's zo goed bevriend waren met elkaar. 'En het lijkt me fijn om eindelijk die vent van een Durham te vertellen dat ik niets van hem moet.' Om die woorden moest hij even lachen. 'Ik wil zijn gezicht wel eens zien als hij dat te horen krijgt.' Zei hij tegen haar en gien grijnsde eventjes. Misschien zou hij eindelijk gaan trouwen met diegene waarvan hij hield, niets gedwongen voor haar en ook niet voor hem. Trouwen uit liefde zoals het hoorde, zoals zijn ouders gedaan hadden. Alleen haar vader nog overhalen, dat werd iets lastiger.
Opeens kreeg hij een kus op zijn lippen waardoor hij voor enkele momenten zijn ogen sloot. Rosemay keek opeens wat verlegen weg en dat deed hem grijnzen, zachtjes bracht hij zijn hand naar haar wang en duwde haar gezicht zo weer op zodat ze hem kon aankijken. 'Je maakt mijn een gelukkig man Rose.' Sprak de jongen kalm tegen haar, maar dit waren woorden die uit zijn hart kwamen.

Rosemay glimlachte naar Caleb. 'Jij maakt mij ook gelukkig..' zei ze. 'En ik wil je een nog gelukkiger man maken.' Ze pakte zijn hand vast en kneep er een keer in, terwijl ze hem nog steeds lachend aankeek. Toen keek ze wat serieuzer. 'Misschien moeten we morgen maar samen naar vader toe.. Hoe sneller we bekend maken dat Durham geen optie meer is voor mij, hoe beter, wat jij?' Ze keek om zich heen. De lichtjes in de bomen waren voor het grootste deel al uit. Het was al laat, en er was geen mens te bekennen in het park.
'Ik denk dat we maar moeten gaan,' stelde ze voor. 'Of wil je nog even praten?' vroeg ze. Het maakte haar niets uit, bij hem zijn was fijn.

[Jezus, ik weet echt niets meer xD]

Caleb glimlachte even en voelde zijn hart enkele tellen sneller slaan dan eerst. Weer werd zijn hand vast gegrepen door haar en werd er zachtjes in geknepen. Weldra zou hij het nieuws aan zijn ouders moeten vertellen, die zouden het natuurlijk maar al te leuk vinden dat hun zoon eindelijk ging trouwen. 'Misschien moeten we morgen maar samen naar vader toe.. Hoe sneller we bekend maken dat Durham geen optie meer is voor mij, hoe beter, wat jij?' Caleb knikte instemmend met haar woorden. 'Dat is volgens mij het beste Rose.' Zei hij bedenkelijk tegen haar en merkte dan ook dat het nog donkerder was geworden dan eerst. Raar wel, ze laten hier al zolang te praten met elkaar. 'Ik denk dat we maar moeten gaan,' Dat was misschien een goed idee, hun ouders zouden zich al zorgen maken om hen. 'Of wil je nog even praten?' 'Ik zou nog zo lang willen praten tot de morgendzon er weer staat. Maar ik denk dat onze ouders zich al behoorlijk zorgen maken om ons.'